Συγκινεί με τα λόγια του ο νέος Ηγούμενος της Μονής Δοχειαρίου Ιερομόναχος Αμφιλόχιος, που γεννήθηκε το 1961 στο Στεφάνι Kορινθίας ο κατά κόσμον Θεοφάνης Παπαντωνίου, γιος του ιερέα Iωάννη Παπαντωνίου.

Aπόφοιτος της Pιζαρείου Eκκλησιαστικής Σχολής, όπου και διδάχθηκε αρχικά τη μουσική από τον Δημήτριο Παναγιωτόπουλο-Kούρο.

Tις μουσικές του σπουδές τελειοποίησε με τον Θεόδωρο Xατζηθεοδώρου στο Mετόχι του Παναγίου Tάφου στην Aθήνα και αργότερα με τον π. Διονύσιο Φιρφιρή στο Άγιο Όρος.

Εκάρη μοναχός στην I. M. Προυσού Eυρυτανίας το 1980. Αμέσως έπειτα εγκαταστάθηκε στην Iερά Μονή Δοχειαρίου Aγίου Όρους, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα (1980-2018).

Ακολουθούν τα λόγια του νέου Ηγούμενου μετά την τελετή ενθρόνισής του που τελέστηκε σε εκκλησιαστική λαμπρότητα, σεμνοπρέπεια και μέσα σε πανηγυρική και ιδιαίτερα συγκινησιακή ατμόσφαιρα στην Iερά Μονή Δοχειαρίου Aγίου Όρους:

«Εύχεστε. Εύχεστε αδελφοί και πατέρες. Να εύχεστε. Κι εσείς οι πρεσβύτεροι αδελφοί μου, που μειράκιο κάποτε με δεχτήκατε στην αρτιπαγή ποίμνη του Πατρός και με την αγάπη και τις ευχές σας με στηρίξατε. Κι εσείς οι νεότεροι και ακόμα οι νεότατοι αδελφοί μου, που μαζί περπατήσαμε στο δρόμο της υπακοής. Υπήρξε και άλλη δύσκολη στιγμή στη ζωή μου, όταν τέθηκε στους ώμους μου ασήκωτο το βάρος της Ιερωσύνης. Τότε είχα όμως και τον Κυρηναίο. Τώρα όμως; Και πάλι Χριστέ ηγού. Κυρία Θεοτόκε Γοργοϋπήκοε, Άγιοι Αρχάγγελοι, Όσιοι, Άγιε Νικόλαε συμπαθέστατε Πάτερ, Όσιοι και θεοφόροι Πατέρες και κτήτορες της Μονής μας, Ευθύμιε και Νεόφυτε με όλους που απ’ αιώνος διέλαμψαν και στο Άγιο ημών Όρος και στη Μονή μας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών και ευλογήστε μας με τις πρεσβείες σας. Έτσι το θελήσατε αδελφοί μου, έτσι και θα προχωρήσουμε. Θα κλίνω την κεφαλή, θα πω το «να ‘ναι ευλογημένο», αλλά δεν σας κρύβω ότι αισθάνομαι ως πρόβατον επί σφαγήν. Μαζί και πάλι στη Θεία Λατρεία, στη διακονία και σε ό,τι απαιτεί η κοινοβιακή τάξη. Μέσα μου όμως καίει ένας πόθος και θα σας τον εξομολογηθώ. Αν θα θέλατε κι εσείς να θυμηθούμε, και να μιμηθούμε ιδίως, τον αείμνηστο Γέροντα στα νιάτα του. Πολύ θα ήθελα με τις ευχές σας, με την συμπαράστασή σας, να μιμηθούμε εκείνα που μας δίδαξε όταν δεν τον είχαν καταβάλλει τόσο πολύ οι ασθένειες. Έτσι επιθυμούμε να προχωρήσουμε μαζί όλοι, με ταπείνωση και αγάπη στα ίχνη που μας χάραξε, σε όσα μας δίδαξε και σε όσα μας παρέδωσε. Μπορεί να μην φτάνουμε όλα όπου έφτανε εκείνος αλλά θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί να προχωρήσουμε και σ’ αυτόν τον δρόμο. Ο πατήρ Γαβριήλ, και να με συγχωρέσει αν δεν τον αποκαλώ άγιο Τοποτηρητή, γιατί όπως με τον Γέροντα έτσι και με τον πατέρα Γαβριήλ είμαστε τώρα πάνω από 40 χρόνια μαζί. Του οφείλουμε ευγνωμοσύνη και όχι μόνο. Έπεσε πολύ βαρύ το φορτίο μετά την εκδημία του Γέροντα στους ώμους του. Μερικές φορές ίσως και τον παραπικραίναμε και τον στενοχωρούσαμε και του ζητάμε εξ ονόματος όλων να είναι κοντά μας και να μας συγχωρέσει. Θα προχωρήσουμε όπως μας χάραξε ο Γέροντας. Μπορεί να χρειαστεί να μου συγχωρήσετε και κάποιες αδυναμίες. Κάποια αδυναμία που θα την δηλώσω και ευθύς αμέσως είναι ότι, καλά είναι οι φωτογραφίες και οι φωτογραφικές μηχανές να μην υπάρχουν στην Εκκλησία. Οι Άγιοι Αρχάγγελοι, η Κυρία Θεοτόκος, οι Όσιοι κτήτορες……. και να μας καθοδηγούν στη νέα πορεία. Και εύχεστε και πάλι αδελφοί μου.»

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.